پارسال اين موقع بود، سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، پارسال اين موقع بود كه داشتي شعر مي گفتي، نه؟ يادته آخراش مي خواستي انتظار رو بچاپوني به وزن نمي خورد؟ يادته يهو خورد. كلمه ها رو يادته كه يهو اومدن... نغمه، تازه ، ديباچه، بهار... يادته انتظار خودش وسط پريد؟ درست وقتي تصميم گرفتي بي خيال اين كليدواژه بشي، يادته؟ پارسال اين موقع بيرون هم رفته بودي به خيالم. جشن، چراغوني، شربت و شيريني، هي.

چند سال پيش اين موقع، سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، يادته از دو تا ماه مي گفتي... گير نده حالا،از دو تا ماه مي نوشتي، يادته؟ يادته سال هاي قبل اين موقع ،سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، مي رفتي كوچه زيبا. مي رفتي خيابون مهدي. مي رفتي ... جشن و چراغوني و شربت و شيريني و هي....

امسال هم، كه فرق نمي كنه سال رو قمري بگيري يا شمسي و يا حتا ميلادي، اين موقع، مردم مثل هميشه ريختن تو خيابون و چراغوني كردن، شيريني مي دن، شربت مي دن، مثل هميشه همه چيز بي نظمه و آخ كه چه لذتي تو اين بي نظمي و بي برنامگيه. آخ كه چه لذتي تو يلخي بازيه، تو اين لوتي گري، تو اين مرام كشي. اما امسال، كه فرقي نمي كنه سالش قمري باشه يا شمسي و يا حتا ميلادي، تلق تلق تايپ مي كني :

"ته سيگارش را تف كرد توي جوب و با همان لحن آب نكشيده ي هميشگي اش گفت: متي ِ شوما رو ما نمي شناسيم. ولي خيالي ني. [دستمال یزدی اش را تابی داد و ] مي گن اون ما رو مي شناسه. سلامتی آق متي كه امرو جشن تولدشه، و سلامتی نامردا که آق متی عمرنات جزفشون باشه، بندری رو عشق است ."

بي ربط نوشت:  پارسال اين موقع، سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، تو چه فكرايي بودي و حالا چي؟ تو فكر دسته گل نرگسي؟ دسته گل نرگس؟ دست خوش بابا، دست خوش.

افتاد. به یاد آمد و بار دیگر، مطلبی دیگر شد ... 

بي ربط نوشت يك: خرده خرد و سر سوزن ذوق جمع كردم تا قالبي بسازم. ارواح كلمه ام همه اش سمبوليك كار شده. پدر ذهنم درآمد، مخچه ام آماسيد، فكرم درد گرفت تا قالبي بسازم چونچنان (كَما). زياده زر است.

بي ربط نوشت دو: دلم براي دل تنگي، تنگ شده است. (فكر كنم يك "ت" كم گذاشتي ها...نگذاشتي؟ گذاشتي! اي ناقلا.)

راستش را بخواهي نسبتا خسته ام . دروغ گفتم.

چه طور بگويم برايت... نوشتنم نمي آيد. نه اين كه نيايد ها، درست و حسابي نمي آيد... البته مي دانم كه درست و حسابي تو و من هزار فرسخ توفير دارد. قرارم هم نيست اين سوءتعبير دلپذير را بر طرف كنم. اصلا بي خيال. بگذار نه زور بيخودي بزنم و نه زر بيخودي. فعلا توي ذهنم دو تا ... (راستش درست نمي دانم دو تا چي... به خوش آمدت هرچه خواستي بگذار) هي مي چرخد و هي مي چرخد. يكي ش را مي نويسم ، و السلام.

هر وقت به خاطر مصلحتي از مسير اصلي ات دور ماندي، بار ديگر روي اين كارت فكر كن (و اين كه نمي گويم اصولا بي خيال مصلحت شو، بنا به مصالحي است.)

بي ربط نوشت: قديم ملت براي دختر همسايه شان شعر مي خواندند و مي گفتند براي امام زمان است. حالا يارو براي امام زمان شعر خوانده  و تو... استغفرالله.